მოსაძიებელი წიგნები

წარმოგიდგენთ თქვენ მიერ ჩამოთვლილი მოაზროვნეების ყველაზე მნიშვნელოვანი და ფუნდამენტური ნაშრომების სიას:

1. ფრიდრიხ ნიცშე

• „სიკეთისა და ბოროტების მიღმა“ (Jenseits von Gut und Böse, 1886) – ტრადიციული მორალის კრიტიკა.

• „მორალის გენეალოგია“ (Zur Genealogie der Moral, 1887) – იკვლევს მორალური კონცეფციების წარმოშობას (მაგ., „ბატონის და მონის მორალი“).

2. არტურ შოპენჰაუერი

• „სამყარო როგორც ნება და წარმოდგენა“ (Die Welt als Wille und Vorstellung, 1818) – მისი მთავარი ნაშრომი, სადაც ამტკიცებს, რომ სამყაროს საფუძველი ბრმა, ირაციონალური „ნებაა“.

• „პარერგა და პარალიპომენა“ (Parerga und Paralipomena, 1851) – ფილოსოფიური ესეების და აფორიზმების კრებული, რომელმაც მას პოპულარობა მოუტანა (მათ შორისაა „ცხოვრებისეული სიბრძნის აფორიზმები“).

3. გეორგ ვილჰელმ ფრიდრიხ ჰეგელი

• „გონის ფენომენოლოგია“ (Phänomenologie des Geistes, 1807) – აღწერს ცნობიერების განვითარებას მარტივი აღქმიდან აბსოლუტურ ცოდნამდე.

• „ლოგიკის მეცნიერება“ (Wissenschaft der Logik, 1812-1816) – ჰეგელიანური დიალექტიკის საფუძველი.

• „სამართლის ფილოსოფიის საფუძვლები“ (Grundlinien der Philosophie des Rechts, 1820) – მისი მთავარი ნაშრომი პოლიტიკურ ფილოსოფიასა და ეთიკაში.

4. იმანუელ კანტი

• „წმინდა გონების კრიტიკა“ (Kritik der reinen Vernunft, 1781) – ეპისტემოლოგიის (შემეცნების თეორიის) ფუნდამენტური ტრაქტატი.

• „პრაქტიკული გონების კრიტიკა“ (Kritik der praktischen Vernunft, 1788) – ეძღვნება ეთიკას და მორალის ფილოსოფიას (აქ შემოაქვს კატეგორიული იმპერატივი).

• „მსჯელობის უნარის კრიტიკა“ (Kritik der Urteilskraft, 1790) – ესთეტიკისა და ტელეოლოგიის საკითხები.

5. ჟან-პოლ სარტრი

• „ყოფნა და არარაობა“ (L’Être et le néant, 1943) – ეგზისტენციალიზმის მთავარი ფილოსოფიური ტრაქტატი.

• „ეგზისტენციალიზმი ჰუმანიზმია“ (L’existentialisme est un humanisme, 1946) – ეგზისტენციალიზმის ძირითადი იდეების პოპულარული და გასაგები განმარტება.

• „გულისრევა“ (La Nausée, 1938) – ფილოსოფიური რომანი, რომელიც მხატვრულად გადმოსცემს აბსურდისა და ეგზისტენციალური შფოთვის განცდას.

6. თუკიდიდე (მიუხედავად იმისა, რომ ძველი ბერძენი ისტორიკოსი იყო, მისი ნაშრომი პოლიტიკური ფილოსოფიისა და რეალიზმის საფუძვლად ითვლება)

• „პელოპონესის ომის ისტორია“ (History of the Peloponnesian War, ძვ.წ. V საუკუნე) – იკვლევს ძალაუფლების, ადამიანური ბუნების, ომისა და პოლიტიკის კანონზომიერებებს მორალიზატორობის გარეშე.

7. იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთე (დიადი გერმანელი მწერალი და მოაზროვნე, რომელსაც უდიდესი ფილოსოფიური გავლენა ჰქონდა)

• „ფაუსტი“ (Faust, 1808/1832) – ფილოსოფიური ტრაგედია ადამიანის შემეცნების წყურვილზე, ბოროტებასთან გარიგებასა და ხსნაზე.

• „ფერების თეორია“ (Zur Farbenlehre, 1810) – გოეთეს ხედვა სინათლისა და ფერების ბუნებაზე, რომელიც უპირისპირდებოდა ნიუტონის თეორიას და აქცენტს ადამიანურ აღქმაზე აკეთებდა.

8. ედმუნდ ჰუსერლი

• „ლოგიკური გამოკვლევები“ (Logische Untersuchungen, 1900-1901) – წიგნი, რომელმაც საფუძველი ჩაუყარა ფენომენოლოგიას, როგორც ფილოსოფიურ მიმდინარეობას.

• „იდეები წმინდა ფენომენოლოგიისა და ფენომენოლოგიური ფილოსოფიის შესახებ“ (Ideen zu einer reinen Phänomenologie…, 1913).

• „ევროპული მეცნიერებების კრიზისი და ტრანსცენდენტალური ფენომენოლოგია“ (Die Krisis der europäischen Wissenschaften…, 1936) – მისი გვიანდელი და ძალიან გავლენიანი ნაშრომი.

9. ადამ სმიტი

• „გამოკვლევა ხალხთა სიმდიდრის ბუნებისა და მიზეზების შესახებ“ (The Wealth of Nations, 1776) – თანამედროვე ეკონომიკური მეცნიერების და თავისუფალი ბაზრის კლასიკური ტრაქტატი („უხილავი ხელის“ კონცეფცია).

• „მორალური გრძნობების თეორია“ (The Theory of Moral Sentiments, 1759) – სმიტის ფილოსოფიური ნაშრომი ეთიკაზე, ემპათიასა (სიმპათიაზე) და ადამიანის მორალურ ფსიქოლოგიაზე, რომელიც თავად ავტორს თავის მთავარ წიგნად მიაჩნდა.