ვარდის სახელი (1980)
ავტორი: უმბერტო ეკო · 1980
სიუჟეტის მოკლე თხრობა
1327 წელი. ჩრდილოეთ იტალიის იზოლირებულ ბენედიქტელთა მონასტერში ჩადიან ფრანცისკელი ბერი, ყოფილი ინკვიზიტორი უილიამ ბასკერვილელი და მისი ახალგაზრდა შეგირდი ადსო. უილიამი დიპლომატიური მისიითაა ჩასული, მაგრამ წინამძღვარი სთხოვს, გამოიძიოს ერთი ბერის უცნაური სიკვდილი.
ვითარება იძაბება — ყოველდღე ახალი გვამი ჩნდება, თითოეული მკვლელობა თითქოს აპოკალიფსის ნიშნებს მიჰყვება. გამოძიება მიჰყავს ისინი მონასტრის ლაბირინთულ, აკრძალულ ბიბლიოთეკამდე, სადაც ბრმა ფანატიკოსი ხორხე ბურგოსელი წიგნებს აკონტროლებს. პარალელურად მიმდინარეობს თეოლოგიური დავა — იცინოდა თუ არა ქრისტე? ადსოს უყვარდება სოფლელი გოგო, რომელსაც ინკვიზიცია კუდიანობის ბრალდებით შეიპყრობს.
ფინალში ირკვევა: მკვლელობების სერია გამოიწვია არისტოტელეს დაკარგული „პოეტიკის” მეორე წიგნმა (კომედიის შესახებ). ხორხეს სჯეროდა, რომ სიცილი კლავს შიშს, შიშის გარეშე კი ღმერთის რწმენა დაინგრევა, ამიტომ წიგნის ფურცლები მომწამვლელა. ამხილებისას ხორხე წიგნს ჭამს და ბიბლიოთეკას ცეცხლს უკიდებს. ყველაფერი ნადგურდება. „Stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus” — რჩება მხოლოდ „შიშველი სახელები.”
ფილოსოფიური ბირთვი
ეკოს რომანი სვამს კითხვას: უნდა იყოს თუ არა ცოდნა ყველასთვის ხელმისაწვდომი? და — რა ხდება, როცა ჭეშმარიტების სიყვარული ფანატიზმად გადაიქცევა?
ხორხეს პოზიცია: „სიცილი სისუსტეა… ამ წიგნმა, შესაძლოა, მკითხველს ჩააგონოს, რომ ეშმაკის შიშისაგან გათავისუფლება ცოდნაა.” ის ამტკიცებს, რომ შიში აუცილებელია წესრიგისთვის.
უილიამის პასუხი: „ანტიქრისტე სიყვარულიდანაც შეიძლება იშვას, ღმერთის ან ჭეშმარიტების ავადმყოფური სიყვარულიდან.” ეს არის ეკოს მთავარი მორალი — ფანატიზმი, თუნდაც სიკეთის სახელით, ბოროტებაა.
საბოლოოდ, უილიამი აცნობიერებს: „ნიშანთა სისწორეში ეჭვი არასოდეს შემპარვია, ადსო, ეს ერთადერთი რამაა, რაც ადამიანს გააჩნია სამყაროში გზის გასაგნებად.” სამყაროს აბსოლუტური წესრიგი არ არსებობს.
პერსონაჟები როგორც არქეტიპები
| პერსონაჟი | არქეტიპი | მახასიათებელი |
|---|---|---|
| უილიამი | რაციონალისტი / დეტექტივი | გონების ძალა და მისი საზღვრები |
| ადსო | უმანკოება / მოწაფე | სულიერ-ხორციელი გაორება |
| ხორხე | ბრმა ფანატიკოსი / დიდი ინკვიზიტორი | შიშით მართვა, ცოდნის მონოპოლია |
| ბერნარ გუი | ინკვიზიტორი / ინსტიტუციური ბოროტება | სამართლის ინსტრუმენტალიზაცია |
სიმბოლიკა
| სიმბოლო | მნიშვნელობა | ციტატა |
|---|---|---|
| ლაბირინთი (ბიბლიოთეკა) | ცოდნის ქაოსი, ჭეშმარიტების სირთულე | „ბიბლიოთეკა უზარმაზარი ლაბირინთია, სამყაროს ლაბირინთის ნიშანი” |
| სარკე | ილუზია, საკუთარი თავის შიში | „სარკეა, შენსავე გამოსახულებას გიჩვენებს, მხოლოდ გადიდებულსა და დამახინჯებულს” |
| ცეცხლი / ხანძარი | ფანატიზმის შედეგი — ცოდნის განადგურება | — |
ჰორიზონტალური კავშირები
- ფილოსოფია: ხორხე = დიდი ინკვიზიტორი (ფიოდორ დოსტოევსკი); ორივე ამტკიცებს, რომ ხალხს შიში სჭირდება, არა თავისუფლება
- ფსიქოლოგია: ლაბირინთი = კოლექტიური არაცნობიერი (კარლ იუნგი); სარკე = ჩრდილი (არქეტიპი)-სთან შეხვედრა
- რელიგია: თეოდიცეა — ეკლესია, როგორც ძალაუფლება და მორალი-ს ინსტრუმენტი
- კინო: ჟან-ჟაკ ანოს ეკრანიზაცია (1986, შონ კონერი); ეკოს ლაბირინთული ნარატივი ეხმიანება კუბრიკის „ბრწყინვალებას”
ვერტიკალური ჯაჭვი
არისტოტელე — „პოეტიკა" (და დაკარგული მეორე წიგნი)
↓
[[დანტე ალიგიერი]] — [[ღვთაებრივი კომედია (წიგნი)]] — შუასაუკუნეობრივი სამყარო
↓
[[ფიოდორ დოსტოევსკი]] — [[დიდი ინკვიზიტორი]] — ძალაუფლება და რწმენა
↓
ეკო — ვარდის სახელი (1980) — ფანატიზმი, ცოდნა, სიცილი